Kans of kansloos? Het verschil bepaal je zelf!

Het verschil tussen een kans en geen kans bepaal je zelf

Hoe vergroot je je kans op een baan? Jolet Uilenberg werkt als loopbaancoach en deelt tips in haar blog.

Het verschil tussen een kans en geen kans bepaal je zelf? Voor een deel bepaal je dat inderdaad zelf. Ik realiseer mij echter dat er ook altijd een dosis geluk bij komt kijken. En dat is met alles in het leven. Je kunt bij toeval na je middelbare school terecht zijn gekomen bij een werkgever die bovengemiddeld betaalt. Als je hier op latere leeftijd noodgedwongen afscheid van moet nemen is dat nooit prettig.

Afslag gemist

Ik hoor mensen wel eens zeggen: ‘Ik dacht dat mij dit (lees: ontslag) nooit zou overkomen’. Ik vraag mij dan af onder welke steen je geleefd hebt. Ik denk dat vrijwel iedere Nederlander weleens met ontslag door reorganisatie of een arbeidsconflict in aanraking zal komen. Dit speelt al jaren in Nederland en als je pas gaat nadenken over je toekomst als je al ontslagen bent, heb je een afslag gemist. Je zult als werkende constant alert moeten zijn op mogelijk baanverlies en je focus voortdurend op jouw (werk)toekomst moeten richten.

Tegen mijn cliënten zeg ik dat ze er alles voor over moeten hebben om ander werk te vinden. Dit is meestal iets wat ze niet willen horen. En dat ‘alles’ slaat zowel op de uiterlijke als op de innerlijke kant.

Vaak willen mensen tips hebben die een kleine moeite zijn en veel effect hebben. Helaas bestaan dat soort tips niet, je zult heel veel tijd en energie moeten steken in het veroveren van een nieuwe baan.

Hoe vergroot je je kans?

Goed opgeleid zijn is van belang, en ja, hier zul je misschien wel eens je vakantiegeld of spaargeld in moeten investeren in plaats van met vakantie gaan. Ik heb zelf meermalen een opleiding betaald die mijn werkgever niet wilde vergoeden.

Ook is het van belang om vitaal en kwiek over te komen bij een toekomstige werkgever. Dit ‘vitaal’ is een omfloerste weergave van fit en gezond. Altijd een heet hangijzer bij cliënten als ik dit aankaart, boze reacties dat ze dit zelf wel bepalen, etc.

Het is een harde wereld waar wij in leven en er zijn te veel mensen voor te weinig werk, zolang er nog geen basisinkomen is, zullen we in onze kapitalistische maatschappij voor het grootste deel onze eigen boontjes moeten doppen. Of je dit nu leuk vindt of niet.

De meeste Nederlanders zijn realistische, goed nadenkende mensen en soms geven ze ook toe dat ze de kop in het zand gestoken hebben. Het leven is immers al ingewikkeld genoeg.

Aanbevelingen om werk te vinden

  • Schroef je incasseringsvermogen op tot voor jou ongekende hoogte.
  • Zorg ervoor dat je attent gedrag vertoont naar alle partijen waarmee je te maken hebt als werkzoekende (dat zij dat niet altijd naar jou doen is all in the game en verval niet in de moppermodus, dat heeft geen zin en kost alleen maar energie).
  • Zorg dat je goed en verzorgd voor de dag komt (modern kapsel en bril, vlot gekleed, fit, stop met roken).
  • Een professionele foto op LinkedIn en een goed ingevuld profiel.
  • Leer zowel Nederlands spreken met het accent dat je van huis uit hebt meegekregen als accentloos Nederlands dat iedereen kan verstaan.
  • Overweeg te verhuizen naar een gebied in Nederland waar wel werk is.
  • Accepteer reisafstanden waar je in het verleden nog niet eens over nagedacht had.

Lees ook de eerdere blog van Jolet

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Reageer op dit blog

CAPTCHA
Vink onderstaand hokje aan:

Reacties

Zoals ik al verwacht had zijn de reacties vrij heftig. Als ik een positief stukje schrijf is het niet waar en zie ik het te rooskleurig, als ik aangeef wat je kunt doen is het ook niet waar. Ik ben er dan ook niet op uit om het mensen naar de zin te maken, dat gaat toch niet lukken.

Werkgevers en/of de arbeidsmarkt kun je niet beïnvloeden je kunt alleen je eigen gedrag aanpassen zodat je kunt worden uitgekozen. En dat daar ook een dosis geluk bij komt kijken heb ik al aangegeven.
Bedrijven zijn organisaties gericht op winst en zullen altijd voor de makkelijke meest voor de hand liggende weg kiezen en niet voor de medewerker met haken en ogen (ziekte, problemen, scheiding etc). Helaas zo is de realiteit.
Ik begrijp dat sommige mensen hun authenticiteit willen benadrukken, zelden kom ik deze eis tegen in een vacaturetekst, het lijkt mij dan ook beter passen bij de privé sfeer dan bij de werksfeer. Zeker in een markt waarin het aanbod van mensen groter is dan de vraag is het aanpassen wat de klok slaat.

Ik heb met een aantal van de mensen die gereageerd hebben telefonisch contact opgenomen. Ik verbaas mij dan soms wel, hoeveel eisen mensen aan een baan stellen terwijl ze al 4 jaar werkzoekend zijn, hoe slecht het CV er uit ziet van iemand die aangeeft al meerdere cursussen gevolgd te hebben. Dit zijn de grondbeginselen lijkt mij.

Laat ik duidelijk zijn, ik ben op 53-jarige leeftijd zelf mijn baan kwijt geraakt na jaren bij een grote organisatie gewerkt te hebben en moest ook zelf van voren af aan beginnen. Ik zit in een beroep waarin weinig werk is (loopbaanbegeleiding). Heb mijn eigen praktijk opgezet en ben daarnaast voor een opdrachtgever gaan werken. Het duurde een jaar voor ik die opdracht vond, het werk was onder het niveau waarop ik gewend was te werken met veel reisuren die vanzelfsprekend niet betaald werden, toch heb ik besloten het te doen. Een jaar ben ik daar aan het werk geweest. Nu zit ik in een opdracht die veel leuker is, ik vind zelf dat ik veel geluk heb gehad. Intussen ben ik 56 en ik doe er alles aan om aan het werk te blijven, ben kostwinner dus zal wel moeten, ik heb 2 soms 3 verschillende parttime banen om mijn inkomen bij elkaar te vergaren en ook op mijn bordje ligt een deel mantelzorg. Ik verschil niet veel van de mensen die hier een reactie hebben gegeven. Ik vind het leven bij tijd en wijle een behoorlijke klus, toch leg ik mij er niet bij neer en probeer ik er zoveel mogelijk aan te doen om ook in toekomst aan het werk te blijven.

Reactie aan Edit:
Het is inderdaad triest dat zoveel Nederlanders geen kant op kunnen, zoals ik al aangeef er zijn teveel werkzoekenden en er is te weinig werk. Dat is al jaren zo, als je zelf aan het werk bent heb je dat niet zo door, totdat je aan de verkeerder kant van de lijn komt te staan.
Je hebt heel veel geïnvesteerd lees ik en het is dan extra zuur dat het niet lukt om iets te vinden. Werkgevers houden inderdaad geen rekening met persoonlijke omstandigheden (op een uitzondering na) en dit betekent dat je er alleen voor staat. Je hebt wel hulp gekregen maar bent daar niet (zo?) tevreden over begrijp ik. Ik neem aan dat je ook bekend bent met de bijeenkomst die door de De Broekriem georganiseerd worden?

En dan nu de hamvraag: Gaat u überhaupt nog wel reageren op onze reacties? Of gaat u de struisvogelpolitiek volgen? Lekker de knuppel in het hoenderhok gooien en zelf het hoofd in het zand steken?

Beste mevrouw Uilenberg,

Ik mag hopen dat u zelf nooit in onze uitzichtsloze situatie terecht komt, dat u geen werk kunt vinden. Dan kunt u aan den lijve ondervinden hoe dit hier in de werkelijkheid aan toe gaat.
U schildert allerlei prachtige "oplossingen" die in de praktijk helaas niet werken.

Ik heb mijn incasseringsvermogen allang tot hoog opgeschroefd, zo hoog zelfs dat ik beledigingen rustig toe laat. Ja, want als langdurige werkzoekende die 45 plus is, hoog opgeleid is met veel aanvullende opleidingen wordt ik regelmatig beledigd. Hoe ik het in mijn hoofd haal om te solliciteren want er staat toch duidelijk ........ in de vacaturetekst. Of als ik eens een keer op gesprek mag en dan blijkt dat de werkgever iets anders in gedachte had voor de nieuwe medewerker. Je maakt er vriendelijk zoiets als een grapje van maar dat wordt niet gewaardeerd. Betweter en zeurpiet word ik dan genoemd.
Ik heb zelfs een aantal malen het gevoel gehad dat een bepaalde reactie richting bedreiging gaat. Ik was een keer op gesprek en daar was de tweede vraag al: wat wilt u verdienen en wij onderhandelen niet. Ik heb het nog even open gelaten tot bij het eind van het gesprek gezegd werd dat ik toch wel moest bedenken dat ik al op leeftijd was ( ik ben nog maar 45 plus) en dat ik niet zo moeilijk moest doen en dat ik vooral moest accepteren wat zij in hun goedheid aanboden en dat voor iemand die al zo lang zonder werk is.
Of een keer voor solliciteren naar vrijwilligerswerk. Bleek om een functie te gaan van 4 uur per week maar met reizen had ik voor heen en terug meer tijd nodig. Ik schrijf een keurige mail terug waarin ik me terugtrek. Komt als reactie terug dat ik niet moeilijk moet doen en dat ik al zo lang zonder werk zit en dat dit vrijwilligerswerk goed op mijn cv staat. Toen werden er ook kwaliteiten en ervaringen genoemd waarvan ik dacht waar heeft hij het over. Dat ben ik niet. Bleek dat ik een naamgenoot had bij Linkeding waarop dit wel van toepassing was.

U schrijft ook iets over modern kapsel en bril en vlot gekleed. Weet u wel wat een complete bril tegenwoordig kost? Dat is echt niet meer te betalen als je van een uitkering moet leven. Wat dat moderne kapsel betreft: mij is altijd voor gehouden dat je verzorgd,schoon haar moet hebben. Aan een modern kapsel begin ik echt niet, niet mijn stijl, past niet bij en ik vind het ook niet mooi. Ik hou het liever op klassiek en dat geldt ook voor kleding. De hedendaagse mode is niet aan mij besteed bovendien past het me niet. Ik heb nu eenmaal niet een standaard maat maar meer buitenmaat en hoewel er ook voor die maten steeds meer te krijgen is, is het voor mij nog steeds heel moeilijk om iets geschiktst te vinden. Dat geldt helemaal voor schoenen, daarvoor ben ik aangewezen op kinderschoenen en vindt dan maar iets wat bij je leeftijd past.

Van het UWV moet ik reisafstanden accepteren in een straal van 100 km, ik solliciteer dan ook braaf naar functies die in die straal liggen. De meest voorkomende afwijzing is: u woont te ver, hier beginnen we niet aan. Had een keer een sollicitatie lopen op 10 km afstand. Ook hier was de reactie: u woont te ver.
Moest vorige maand voor een gesprek naar een stad ruim 60 km verderop. Met fiets, OV en lopen kost me dat van voordeur naar voordeur 2 uur enkele reis en dan heb ik het nog niet over de reiskosten want die werden niet vergoed. Zou ik per maand ongeveer 500 euro aan kwijt zijn en dat voor 4 uurtjes per dag. En nee, aan de dagen kon niets veranderd worden, eis van de baas. Dus zo'n bedrag slaat wel een erg groot gat in mijn salaris.
Je kunt natuurlijk wel een andere parttime baan er bij zoeken maar dat werkt in de praktijk ook niet. Toen een uitzendburo hoorde dat ik in die stad ook al iets had lopen, was ik ineens niet meer interessant voor die parttime baan bij mij in de woonplaats. Motivering: teveel reistijd om hier te komen, daar beginnen we niet aan.

Ik ben goed en hoog opgeleid en ik heb door de jaren heen veel opleidingen gevolgd en diploma's behaald. Je moet niet denken dat het me iets oplevert. Volgens het UWV ben ik overgekwalificeerd en moet ik minstens driekwart van mijn diploma.s van mijn cv halen. Van de zotte in onze huidige kennismaatschappij. Ik heb die opleidingen allemaal zelf gefinancierd en nu ik zonder werk zit heb ik daar echt geen geld meer voor. In je zelf investeren is heel mooi maar je moet wel realistisch blijven. Bovendien wordt het verboden door het UWV, je zou zogenaamd niet meer beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt (welke dan?) Als ik al het advies van het UWV opvolg om zo ongeveer driekwart van mijn opleidingen te schrappen op mijn cv, kom ik uit op een volgend probleem. In mijn branche is het niet ongewoon dat een werknemer bij aanvang moet tekenen dat zijn cv juist en volledig is. Het is dan wel de bedoeling dat je alle opleidingen enzo vermeld ( dus ook je veterschrikdiploma van de kleuterschool), ook al zijn ze niet relevant voor je nieuwe functie. Doe je dat niet en teken je toch dan loop je het risico dat als de werkgever er achter komt dat je meer diploma's hebt dan je cv nu zegt, dat je opstaande voet ontslagen wordt wegens valsheid in geschrifte! En nee, dit is geen grap!!

Net als Pieter zou ik u wel willen uitdagen. Bezorg mij een baan die bij me past en waar ik nog lang met veel plezier kan blijven. Om dit te bereiken mag u met mijn personalia en met mijn cv gegevens wat opleiding en ervaring betreft solliciteren.

Hallo mevrouw Uilenberg,

Hierbij daag ik u uit om mij te coachen. Ik heb al talloze trajecten afgelegd, maar ik heb nog steeds geen resultaat. Ik heb veel gesolliciteerd. Ik heb weinig gesprekken gehad.
Vooral de recruiters zijn positief over mij, maar tot nu toe heb ik geen betaald werk.
Ik daag u dus uit om mij gewild te maken bij de werkgevers.
Het klinkt misschien pessimistisch, maar ik wil elke kans benutten om weer aan de slag te gaan.
Volgens mij voldoe ik aan alle criteria die stelt.
Misschien bent u de coach die ik nodig heb.

Met vriendelijk groet,

Pieter Anthony

Beste Jolet,

Ik heb nooit een training aangeboden gekregen van de UWW en toen ik in de bijstand belandde moest ik verplicht een sollicitatietraining volgen via een ander bedrijf. Die zou mij moeten coachen, bijvoorbeeld introduceren bij bedrijven, zelfs met gedeeltelijk behoud van de uitkering. Ik maar perfecte cv's maken (als zoiets bestaat), elevator pitch houden, STARR methode leren....Inmiddels ken ik daar minstens 3 mensen die met mij bezig zijn, maar niet heus. Het lijkt erop dat veel mensen/instanties aan mij verdienen, aan mijn zogenaamde hulpeloosheid, maar ik heb alsnog niks. Ik ben ook bijna 50. Zoals de mensen hieronder terecht opmerken als iemand ziektes meemaakt, ongeluk, scheiding, 3 pubers jarenlang alleen opvoedt (zoals ik), met financieel laag vallen tot en met de voedselbank, en ook nog een accent heeft, dan heeft hij of zij een enorme incasseringsvermogen nodig. En dat heb ik. Ook een enorm doorzettingsvermogen want alle soorten verantwoordelijkheden komen alleen op mij neer. Maar als je achtergrond ook niet-Nederlands is en je naam raar is, plus er zijn gaten in je cv en je ervaringen zijn niet recent dan word je van het kastje naar de muur gestuurd. Ik ben hoogopgeleid maar dat heeft me ook niet echt geholpen, integendeel. Ik maak 0,0 kans op ongeschoold werk. Laatst heb ik nog een cursus gevolgd die te maken heeft met mijn vakgebied, betaald door de werkgever. Ook nog een voordelige online cursus gevolgd in het Engels die goed van pas kon komen als achtergrond. Veel meer heb ik niet om te investeren. Bij mijn laatste werkgever reisde ik 3 uur per dag op en neer en voor ambtenaren was het reistijd=werktijd, voor een uitzendkracht niet. Was het zinvol om zo'n lange reistijd te accepteren? Niet echt, ik zat geregeld vast in de trein. Trouwens van de meeste werkgevers mag het niet eens meer, zo ver weg wonen van de werkplek. Het staat meestal in de vacature.
Maar wat ik ook wil pas ik niet perfect in een hokje, en andere kandidaten voldoen beter aan het profiel - dat is een standaard dooddoener. Die hokjes en modes veranderen ook razendsnel. En als het soms lukt om hier uit te krabbelen dan houdt het contract op en mag ik weer van voren af aan beginnen. Ondertussen ziet mijn cv er niet stabiel uit natuurlijk. Alweer een minpunt voor mij. En netwerken? Na een scheiding valt de helft van de mensen meestal weg, en velen zijn zelf ook gescheiden en worstelend. Ik heb hier ook geen schoolvrienden, kennissen van vroeger of via mijn familie.
Maar het is triest om te lezen dat zoveel Nederlanders geen kant op kunnen, zelfs die met een beter arbeidsverleden dan ik. Ik heb het gevoel dat er werkelijk op alles wordt gediscrimineerd, wel stiekem. We voelen ons net zoals een kromme komkommer die op de afvalhoop wordt gegooid omdat hij niet perfect is. Het ziet er niet uit. Prima te eten, rijp en lekker maar het is niet volgens de kapitalistische richtlijnen. U hoeft voor mij dit systeem niet te verdedigen, het produceert gigantisch veel onnodig afval, ook mensenafval. Het is wat het is maar zulke "redelijke" adviezen zijn net als een steen die je naar elkaars hoofd gooit. Het kwetst wel en helpt niet. Begrip, advies op maat en meer begeleiding helpt wel.
25 jaar lang woon ik al in Nederland en wat ik nu zie is dat veel Nederlanders naar Hongarije emigreren waar ik vandaan kom! Toeval? Helaas heb ik 3 kinderen die hier studeren en die laat ik niet achter, die wil ik hoe dan ook steunen en dat valt niet mee met een uitkering. En toen ik hier kwam in de jaren negentig was het ook voor de liefde, niet voor de welvaart. Maar ik wilde mij altijd nuttig maken en dat heb ik gedaan overal, al dan niet betaald. In de zin van 3 slimme, capabele jongens opvoeden heb ik mijn steentje bijgedragen maar ik had veel meer gekund - het was kennelijk overbodig. Het is voor mij dan ook enigszins zuur dat Hongaren die nu komen, de taal niet spreken, niets weten en niet goed opgeleid zijn, aan de bak kunnen in fabrieken, in de bloementeelt en noem maar op. Zelf mag ik die banen niet...
Kennelijk heb ik iets veroverd hier na 25 jaar, als een kasplantje gehouden worden. Maar zij mogen ook gewoon een uitkering en hebben ook werk. Het voelt een beetje alsof ik totaal niet gewaardeerd word voor mijn inzet in deze maatschappij. Het doet er niet toe wat ik gedaan heb, hoe lang en waarom, en wat ik nog meer kan doen. Er is heus wel een lichtpunt aan het einde van de tunnel, ook al zie ik het nog niet. Sommige mensen moeten actiever begeleid worden, daar ben ik van overtuigd, en niet nog opgezadeld worden met een extra schuldgevoel over wie ze zijn en wat ze hebben gemist. Dit blog was zeker goed bedoeld maar we zijn mensen, geen robots. Iemand noemde authenticiteit in een reactie - ja, die moet er absoluut niet uitgeslagen worden. Want dan heb je niets meer.

een personal coach die bijstuurt en begeleid is prima. Maar ik ervaar dat ik 6 maanden voor mijn daadwerkelijke pensioen en AOW nog een sollicitatiecursus zou moeten volgen, dan denk ik dat dat dure geld beter geïnvesteerd kan worden in mensen die nog een langere weg te gaan hebben op de arbeidsmarkt en de centen hard nodig hebben. Ik denk dat er kritisch moet worden gekeken naar het wat en hoe.

De kortste route hoeft niet altijd de beste te zijn Jolet. En ja, je waarschuwde al dat mensen dit niet willen horen. Het klopt zeker dat mensen soms een afslag hebben gemist. Dat geldt volgens mij voor iedereen. In deze snelle tijden zie je soms de afslag niet eens. En we zitten allemaal in die trein die op hoge snelheid door gaat. En ik heb geleerd dat je niet van een rijdende trein moet springen. En dan stopt zomaar die trein, sta je als werkloze ineens op het station van het UWV. En niet voor iedereen is een volgend station makkelijk te bereiken. Voor ons als loopbaan coaches een mooie en dankbare taak om die mensen te helpen, die dat willen en hen de weg te wijzen. En of je het nu wel of niet had kunnen zien aankomen doet er dan niet meer toe. En ook al is het niet altijd even makkelijk om mensen weer in beweging te krijgen nadat ze deze heftige val hebben gemaakt, er is altijd wel een lichtpunt aan het einde van de spoortunnel.

Tsja, wat heb ik hier nog aan te vullen als ik bovenstaand artikel en onderstaande commentaren lees. Zelf heb ik meermalen de wacht aangezegd gekregen door managers die het mijns inziens ook niet meer wisten, in situaties gelieerd aan overname, bedrijfsbeëindiging, zwalkend beleid en dientengevolge achterblijvende resultaten. Daar sta je dan, hoogopgeleid, goed verzorgd, accentloos Nederlands sprekend, energiek en gezond, met een bovengemiddeld stel hersens bovendien, graag in jezelf willen investeren door een andere weg in te willen slaan middels bij- of omscholing. En dan wordt je dat verboden door het UWV op straffe van direct korten op de toch al niet toereikende uitkering omdat je dan niet voor de volle 100% beschikbaar bent voor de arbeidsmarkt. Alle activiteiten dienden erop gericht te zijn zo snel mogelijk weer aan het werk te zijn in een passende baan, zelfs een stage was uit den boze. Ondertussen ben ik 4 jaar verder, nader de 50 en alle middelen om in mezelf te investeren zijn verdampt omdat het hoofd ook boven water moest blijven.

"Accepteer reisafstanden waar je in het verleden nog niet eens over nagedacht had." Op die reisafstand zijn ook werklozen, die misschien naar dezelfde baan op zoek zijn als ik. Waarom zou een werkgever dan mij aannemen, en reiskostenvergoeding kwijt zijn, en niet degene die om de hoek woont? Lijkt mij niet logisch. Maar diegene die om de hoek woont heeft misschien uw advies opgevolgd en zoekt nu een baan in mijn woonomgeving. Met als gevolg elke dag reistijden ter hoogte van een halve werkdag en te vergoeden reiskosten voor de baas. Plus de onnodige mobiliteit, files, CO2-uitstoot, enzovoort. Allemaal niet logisch!

Schande, dit verhaal.
Lijkt mij dat U tijdens Uw vele door U zelf betaalde cursussen ergens de clou hebt gemist en vervolgens zelf de verkeerde afslag hebt genomen. Ik kan me niet voorstellen dat U, als zgn. loopbaancoach, veel werk hebt.
Ik neem aan dat U bekend bent met het feit dat slechts 3 procent van de 55+ een baan vindt?
U gaat me niet wijsmaken dat die andere 97 procent geen baan vinden omdat ze (o.a.) geen "modern kapsel" hebben.
Op deze manier kan ik mezelf ook loopbaancoach noemen. Mijn eerste advies aan U zou zijn om een andere job te zoeken.Het is duidelijk dat U zich totaal niet kunt inleven in de situaties waarin, met name de oudere werkelozen, verkeren en de moeite die ze moeten doen om een job te vinden.

Beste redactie van werkbladmagazine,

Ik vraag me af uit welke oude lade u deze blog tevoorschijn gebt getoverd. Was er te weinig kopij deze keer?
Het stuk wekt al door de toon geen positieve indruk en de suggesties die worden gedaan komen allesbehalve motiverend over. Het grootste deel aan adviezen is achterhaald en ook niet werkzaam gebleken.
Ik vind niets terug over authenticiteit bijvoorbeeld: werkelijk jezelf zijn vanuit een open ontmoeting zonder aangepaste coiffure of een bril volgens de laatste mode.
Investeren in opleidingen is voor heel veel werkzoekenden niet weggelegd.
Leren hoe je in je cv maar vooral in een gesprek je takenten naar voren laat komen lijkt me zinvoller in deze tijd. We kunnen als mens zoveel meer waar een werkgever met een goed luisterend oor blij van zal worden. Een bredere kijk kunnen hebben op de mens voor je is wat van werkbiedend Nederland wordt gevraagd. En dat geldt ook voor degenen die blogs schrijven voor werkzoekenden.

Praten zonder accent jaja. Dan moeten ze de jongeren ook maar eens die verrekte 'Gooise r' afleren waar ik me elke dag aan erger, of zijn de accenten, waarschijnlijk bedoelen jullie dialecten, uit het Westen weer interessanter dan die uit de rest van Nederland ?
Ik praat altijd dialect en geen Hollander leert me dit af.

Het is wel erg zwart wit neergezet door u.
U vergeet even voor het gemak dat er ook mensen zijn die ziek zijn geworden.. scheiding meemaken.. hun spaargeld al ingeteerd hebben om hoofd boven water te houden. Ziektewet incl vakantiegeld is, Dus er helemaal geen geld is om te investeren. Dat die mensen alles op alles zetten om in ieder geval geen schulden te krijgen omdat dan het hek helemaal van de dam is.
Dat er dus ook geen mogelijkheid is om te verhuizen want er zijn dan ook nog ex partners in het spel die een rol vervullen in het leven van de kinderen. En dat er dan ook geen geld is om te verhuizen.
Lange reistijden accepteren.. hoe dan? Geen auto.. en slechte ov verbindingen.

Maar ga vooral door met mensen zo een schop onder hun gat te geven door te stellen dat ze niet genoeg doen om uit hun werkeloze situatie te komen. Ik ben er mij terdege van bewust dat er een heel groot deel idd meer aan kan doen..maar vergeet niet die tussencategorie waar u gewoon even voor het gemak overheen walst.
Fijne jobcoach.

En mocht u eens de andere kant van het verhaal horen door in een normale dialoog te gaan ipv deze voor u prachtige monoloog dan bent u welkom om eens contact op te nemen.

Vriendelijke groet

Beste Antje, brieven met een 'f' is géén goed begin

Zolang er werkzoekenden zijn heeft u in ieder geval werk

Ik werk op het ogenblik op 0 uren contrakt en ben in het tussen tijd weer aan solliciteren.maar omdat ik 54 ben verneem ik dat je moeilijk er tussen komt in de arbeidsmarkt opdat je te oud bent.en je krijgt veel afzeggingen op je sollicitatie briefen ik vindt dit heel jammer omdat ze de persoon nooit in het echt hebben gezien en gepraat

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden