Dagelijkse kost: met de billen bloot

Mannetje met schulden

Erwin Brandt blogt over hoe lastig het is om een nieuwe baan te vinden als journalist en dat hij noodgedwongen zijn huis moet verkopen om geen schulden te maken.

Hoe diep moet je vallen als er geen enkel vangnet is voor het voldongen feit dat er niet genoeg betaald werk is voor iedereen. Als je je blauw solliciteert, maar helaas tot de grijze duiven behoort en ook nog eens met een administratieve achtergrond. Als je ontdekt dat schrijven je goed af gaat, maar er eigenlijk lang niet voor iedereen droog brood van te maken valt. Dan word je gedwongen om alles over tafel te gooien en met de billen bloot te gaan.

Huis verkocht

Na mijn noodgedwongen ontslag in november 2012 zijn wij van bijna twee keer modaal langzaam toegegroeid naar een inkomen rondom de armoedegrens. Het spaargeld is sinds vorige week echter nihil en de hypotheek helaas niet meer op te brengen. Ondanks honderden sollicitaties, freelance journalistiek werk en een parttimebaan van mijn vrouw. Tot groot verdriet van ons allen en in het bijzonder onze kinderen van 13 en 15 jaar. Zij zijn hier opgegroeid en hebben hier hun vrienden en vriendinnetjes. Voor mijn vrouw, met haar fibromyalgie, doet het letterlijk en figuurlijk zeer, omdat ze een verhuizing lichamelijk eigenlijk niet aankan. Voor mij is het pijnlijk, omdat ik mijn gezin moet meeslepen in allerlei onnodige spanningen en ze geen beter vooruitzicht kan bieden. We hebben dus met enorm veel hartzeer ons huis verkocht per 1-7-2017, zodat onze kinderen met hun zorgelijke blikken het schooljaar nog enigszins normaal kunnen afmaken. Hoe we het gaan betalen tot eind juni is nog maar zeer de vraag. Omdat we met ons huidige inkomen ook niets kunnen terugkopen of zelfs maar huren, zijn we genoodzaakt om een woonurgentieverklaring aan te vragen. Anders staan we met onze twee studerende kinderen vanaf juli 2017 op straat.

Zielig verhaal

Vorig jaar hadden we voor de zekerheid al aangeklopt bij de woningbouwvereniging voor een woonurgentie. De inmiddels vertrokken woonconsulent deelde mee dat wij niet voor een urgentie in aanmerking kwamen, omdat eerst de koopwoning moest worden verkocht. De woning is verkocht dus maakten wij vorige week vol verwachting een afspraak met de nieuwe woonconsulent. Deze consulent vertelde tot onze grote schrik precies het tegenovergestelde. We komen namelijk nog maar heel moeilijk voor een urgentie in aanmerking, omdat we de woning al hebben verkocht. Hij vond het wel zeer nobel van ons dat wij het huis hebben verkocht om geen schulden te maken en ging zijn uiterste best voor ons doen. Om een klein kansje te maken moesten we een heel zielig verhaal op papier gaan zetten: wees uitbundig in zielig zijn en dik het lekker aan.

Voelt als een straf

Wij willen geen schulden maken en zeker geen zielig verhaal ophangen. Wij willen gewoon meer (en voor het schrijven beter) betaald werk en simpele basisvoorzieningen als een sociaal vangnet en een huurwoning. Anders is het enige perspectief de straat. Nu voelt het aan alsof we worden gestraft, maar waarvoor eigenlijk …

Bent u werkzoekend en wilt u ook bloggen op Werkblad? Meld u dan aan via redactie.werkblad@uwv.nl.

Blog

Deze pagina delen of printen

Deel artikel: Deel deze pagina op LinkedIn Deel deze pagina via twitter Deel deze pagina op Facebook

Werkblad

Inspiratie en tips voor werk zoeken en vinden